گورانیم
نوشته های ادبی و شاعرانه ،کلیه نو شته ها مر بوط به نگارنده است و از هیچ منبعی بر داشته نشده است و حقوق معنوی آن برای نگارنده محفو ظ می باشد .استفاده از متون با ذکر منبع و نام نو یسنده بلا مانع می باشد .گورانیم
نوشته های ادبی و شاعرانه ،کلیه نو شته ها مر بوط به نگارنده است و از هیچ منبعی بر داشته نشده است و حقوق معنوی آن برای نگارنده محفو ظ می باشد .استفاده از متون با ذکر منبع و نام نو یسنده بلا مانع می باشد .درباره من
مجمو عه اشعار به انضمام ، شعر و نو شته هایی به گو یش طالقانی
من نه اهل تعارفم و نه عارفم.
ساده ام ، ساده و متعارفم .
اندکی ذوق و خُردکی ، احساس.
تابع ، علم و عقل و معارفم .
ادامه...
روزگار ما
دنیا خراب و مصلحت و وعده هم خراب.
از حد گذشته، قاعده ها گشته بی حساب.
یک مشت لول و مست و خرابند و منجمد.
بعـــضی رفیق و اهـــــل حسابند و مقتصد.
هر کس به کار و قاعده خویش قاضی است.
قانون فقط چـــو مهره شــطرنج بازی است.
حاکم خراب قدرت و محکوم لذ ت است.
رعیت غلام و برده ارباب و دولت است.
دیروز شعر سرودیم و قــصه شد.
احساس التهابی مردم گسسته شد.
مشتی درون کوزه فریاد خُــــم شدند.
گشتند چون شراب طهورا وگم شدند.
از آسمان شبیه صاعقه بر ظلم ریختند.
آتش زبانه داشت غریبـــــانه سو ختند.
بعضی به جای اشرف مخلوق آدمند.
گاهی مسیح و منجی اخلاق عالــمند.
از حد شان نتــــوان گــــــــفت کیستند؟
راضی به حد مفتی و قاضی که نیستند.
اینجا تمام مردم ما صفر مطلق اند.
با هر توان اگر که بخوانی مفردند.
چوپان اگر دلش بسوزد و آبی دهد جدا.
اما سزای گــــله چوپان ، به سگ روا.
میراث مملکت به گمــان ارث مادریست.
سهمی اگر برای ما بگذارند ، نوکریست.
روزی که باغبان چمن آرای باغ شد.
آتش بیار معرکه مو ش و کــلاغ شد.
گفتم که عشق حرف عبث بود بعد از این.
خشکـــــیده شاخه احساس ایـــن زمـــین.
دیگر درخت عا طفه ها سر بریده است.
تنـــــها غزال مزرعه ما رمــــیده است.
از بین ما دو تا که به جا مانده در قفس.
حالا یکی اسیر بـــــــلا ، دیگری عسس.
یادش بخــــیر که دیــوار موش داشت.
وقتی فقط الاغ طبیعت دو گوش داشت.
حالا تمـــــام مزد بگیران فروشــــــــــــیند.
یک دست دهان لوده و یک دست گوشیند.
نان و نمک به قیمت آزاد می خرند.
گاهی برای لقمه نان چشم می درند.
گفتم بدانی و گــــــــفتی که عالمی .
دانی اگرکه دم نکشی عین ظالمی.
گفتی تمام زندگی از رنگ تیره نیست.
رنگین کمان زندگی آخر برای چیست؟
گفتی که زندگی نه همین رنج و غصه است.
تنها کویــــــر لا یق عـــــــناب و پسته است.
از زندگی فقط سخن از تلخیش مگوی.
زیباست کــــز میانه سختی کمال جوی.
گل هست ، لاله هست ، درخت چنار هست.
گـــــاهی صدای بلــــبل و گه قار قار هست.
زیباست گر چه زوزه گرگی ملا زم است.
خاری به پای زایـــــــر معبود لازم است.
صبری ، اگر که کفر بگیرد جهان را.
شوری ، اگر بــــیاید و گیرد عنان را.
آن روز دزد قافله معــلوم می شود.
یعنی شریک قا یله معدوم می شود.
دنیا برای ماست که حق وعده داده است.
ما مست و وعده سبــــــــــحان ، باده است.
دعای پدر
گر چه از خالق هستی ، خدا ، ممنونم.
از وجـود پـــــدرم هم ، زخدا ، ممنونم.
آنکه شایسته هر تو صیه و توصیف است.
واضح است از پس این لطف چرا ممنونم.
گویمت ای همه خوبی و همه زیبایی.
تو ســــزاوار تری ، بعد خدا ، ممنونم.
گر چه طی شد به آسانی و سختی ، ایام.
از صـــبوری تو ، در عـین رضـــــا ، ممنونم.
این سرانجـــــام نه زیبا ، هـــمه را می آزرد.
هر که جویای تو میشد ، همه جا ، ممنونم.
هر که می آمد و از حال تو پرسید. شنید.
پاسخ کوتـــــــه و زیبای شما ، ممنونم!
من ندارم به تو ، شایسته کلامی ، دیگر.
به جز این موجز کوتـاه و به جا ، ممنونم.
اینکه گویم همه در وصف تو می فرمایند.
که تو خوبی و من از حسن قـضا ممنونم.
سایه ات بر سـر ما باد اگر رنجــورری.
عافیت خواهم و از لطف خدا ممنونم.
گر نکـــردیم در آن حــــــد رضایت ، خدمت.
عفو فرما ، که از این ، عفو و دعا ، ممنونم.
گر چه مادر همه جا مایه غفران و دعاست.
از دعـــــــــــای پــــــــــــدر و از رفقا ممنونم.
خانه
" خانه "
خانه ای هست پر از غصه و درد
چهار فصلش زمستانی و سرد
هر طرف پای کشد دیوار است
ریه هایش کمکی بیمار است
توی این خانه ی زندان و نمور
هست ، دلتنگ اجاقی و تنور
به دعا گفت . و لیکن ،گله بود
کاش دیوار همش پنجره بود
روز ،خورشید بغل ، وا می کرد
شام ، مهتاب . تمنا می کرد
پشت آن شیشهء شفاف و قشنگ
باغ گل ، شاپرکی ، رنگارنگ
آسما نی که ، همش ، آبی بود
لکه ای ابر و دو مرغابی بود
یاس بر شانه ی بیدی در خواب
شن نمایان شده ، اندر کف آب
حوض سبزی که پر از ، اردک بود
مثل استخر ، پر از کودک بود
گاو ابلق ، چهار پستان ، پر شیر
بوی نان سفره ی سر شیر وپنیر
بیدکی تازه به پای افتاده
گیسو افشان شده ،لب بگشاده
کلبه ای دود کنان ، داغ شده
مرد قلیان به دهن چاق شد ه
در و دیوار پر از سیر و کدو
فرش ایوان کلم و زرد آلو
زین اسبی پی دیوار زده
اسب سر کش ولی افسار زده
زن زیبای به تن کرده ، قبای
آید از کلبه برون ، با دو سه چای
میرود تا که به جالیز رسد
جام عشقی که به لبریز رسد
مرد پشمینه کله ،خسته شده
دل به دیدار زنش ، بسته شده
سفره ی عشق ، زمین بنهاده
لقمه چین ادب ، اما ساده
خنده می کرد درخت پر سیب
هدیه می داد به ، اغیار و حبیب
پشت این شیشه تما شایی بود
هر چه دیدم ، همه ، زیبایی بود
کاش می شد در این خانه شکست
یا که از شیشه ی این پنجره رست
داخل باغ ، تـما شــــایــــــی شد
جزئی از لحظه ی ، زیبایی شد .
گپ خودمانی (26)
اونوختان، چیزی به نام روز معلمو ، چی می دانم ، هفته ی بزرگداشتو ، این چیزان دَنُبَ. اما معلم خیلی آقا یو ، بزرگ بَ . جوری که وختی دور دَ می دییم آقا معلم دَرَ می یایَ. ماسَ کیسه می کردیمو، یک سوراخ گیر میوردیم تا قایم گردیم. گاهی بیم سران مثلا" وازی میکردیم. یکدفه یکی میگت ، یالان آقا معلم ، همه عین تیرک ماهری جور دراز کش . ولو می گردییم. تا آقا معلم ته کو چه دَ رَد گنه. حتی مای صدا رَ دِ ی ،نُشنوَ . وگر نه فردا کلاسی سر اگه خدای نکرده درسَ بلد نبییم خب دیَ معلو مَ چه بلا می خوایَ سر مان بیایَ.این ظا هر قضیه. اما به لحاظ جایگاه اجتماعی دی از دیگر مشاغل ارج و قرب بیشتری داشت.
مدر سه فقط درس نَبَ. معلم ،حق داشت هر جور که تشخیص می دا ، عمل کُنه. اینه وگیر ، اونه ببر .فلان چی رَ بیور . خلاصه این میان هر یکی دو روز در میان . به یک بهانه، یک کتک مفصل دی، دَبَ. این کچل کَلان . می چسبی، گاهی کشیده ، گاهی ترکه ، گاهی شلاق.( چوب معلم گله ، هر کی نا خوره خله) . یاد همشان بخیر . مای ده گوران به چند چیز در طالقان معروف بَ . یکیش همین مدر سه بَ، که خیلی دهات دیگه نُداشت . اما گوران داشت . اونوقت تا کلاس شیش اینجه می خوانسنو ، بقیه رَ میشین شهرک .قدیمی مدرسه دی جاش خیلی گته بَ. یک ارباب سرا بَ . خدا رحمت کنه آ میرزا مهدی منو چهری رَ. خانشَ ها دا بَ مدرسه کنن.چقدر کلاس ، یعنی همان اتاق داشت. یک سریش طرف مغرب و یکسریش طرف شمال. هر دو طرف دی زیر انبار داشت . که طرف شمالی انبار سُر و هیمه بَ. اما طرف غربی یک قسمتش تاریک گور بَ . که گاهی یالان دمینگتن ، زندان. طرف شرقی مرحوم علویانی خانه بَ . و طرف جنوبی دی . حسینقلی خان منو چهری خانه و حیاط بَ . خلا صه یادش بخیر .
بی مناسبت نی چن تا معلمانی که اسمشان یادمه بگوم. کلاس اول یک معلم خیلی آقا بَ به نام آقای رضوی ، ملا دی بَ . اون دیگه معلمان او رَ اذیت می کردن.آقای سیابی .آقای سیف . آقای آهنگران. آقای ایزدی . آقای نادری. آقای کبریایی. آقای برنگی . همین حاج آقا خان خودمان. آقای دیزانی.و.... مای دوره منگلان با همت مرحوم سبحان الله دبیرستان بیو مه. که از همه ی دهات اطراف کلا" بالا طالقان همه می یو مین او نجه . که بعد ها برای خودش عظمتی پیدا کرد و چه معلمهای خاطره انگیزی . اونجه داشتیم. و چه خاطرات بیاد ماندنی و فراموش نشدنی. آقای آقا بیگی .آقای عظیمی .آقای عقبایی.آقای سادات..آقای تبریزی. آقای بداغی. آقای بهروزی. آقایان ملکان. آقای نیازی آقای کیایی. آقای اسحاقی .آ قای اکبریان آقای یاد گاری. آقای خوش ضمیر . آقای کورایی. آقای ایزد بین. آقای صابری . آقای ادیبی. آقای شاملو. آقای طبیب زاده.و خانم خسروی و دیگرانی که یادم نیه و یادشان بخیر .
الان اردیبهشته . صبح که می خوایم بیایم مدرسه . بلبلانی صدا یک طرف . دارانی شکو فان دی یکطرف . آدم میلش نی دیَ جاده دَ راه بَشوَ. مخصو صا" بعد از ظهران که دیَ صحرا شبنم نُدارَ. چه کیفی می دیَ این جور دشت و جیر دشتی کو چه باغان. مُندا یــــو ، علـــــر گی بو ، آدمَ مَست میی نَ. منگلانی صحرا دی نگو . تراچچینان، چادران کمر دبسانَ. آفتاب پران شنگ و غاز یغا ،غمبلککیک و کل خجار میچینن. جا تان خالی امروز ظهر مدرسه دَ بیو میم یک اشکم سیر ، دو آش با خُُردم. تا بعــــــــد....
دوباره
گفتم بروم دوباره پرواز کنم .
از کو دکیم دو باره آغاز کنم.
گفتم بروم دو باره پروانه شوم.
از پیله ی خود دری دگر باز کنم.
گفتم بروم بهار دیگر بخرم.
بلبل که شدم برای گل ناز کنم.
گفتم ز گلستان پدر بگریزم.
شاید ز نیستان دگر ساز کنم.
گفتم بروم ز چشمه ات آب خورم .
از غار حرا دو باره آغاز کنم.