هر چه کو چکت می کنند .
باز دستشان به تو نمی رسد .
هر چه می تراشند .
تو پر رنگ تر می شوی .
آ نک اردیبهشت را می خواهند یخ بزنند .
اما تو
هر روز گرمتر می شوی .
تو
هر روز تکثیر می شوی .
مثل آگاهی .
شکستن ماهواره ات ، امواج تو را کم نمی کند .
فر هنگ بی دستور و با دستور
رژه نمی رود .
آنگونه که تو .
کتاب پر است از عکس تو .
هر چند هیچ عکسی از تو ، روی دیوار نباشد .
هر کو چه ای که به نام تو ست ، بن بست نیست .
این تابلو ها
می دانند ، الکیند .
گل برای زمستان خاطره است .
تو که گلستانی .
تاج گل برای اموات بفرست .
من
دیدم که گر سنه ، چقدر سیر خوابیدی .
چون پرنسس !
رگهایت هر وقت آنفا کتو س کرد پای تا بلوی کلاس .
با گچ چهره ات را سفید نشان دادی .
اما کودن ها
هر گز معادله های تو را نمی فهمند .
تشنه از آب گفتی .
گشنه از نان .
در حالیکه بابای تو ، همیشه آب و نان داشت .
این را تار یخ ادبیات
خوب می داند .
تو با اردیبهشت پیمان داری .
فصل تو با یک روز پایان نمی گیرد .
حتی اگر
شاگردان وزیرت
یادشان رفته باشد .
شعر پروین را .
تو
حتی شعر نو را با قاعده تدر یس کرده ای .
و شعر کهنه را با ردیف .
تو
هیچ زاویه ای را بی حساب
بزرگ یا کو چک نکرده ای .
آن سان که
هیچ بنده ای را .
در نزد تو خدا از همه بزرگتر است .
و شیطان هیچ .
این خمیدگی امروز
گویا
به اشتباه تاریخی بعضی قوت بخشیده است .
وگر نه
تو معلم انقلاب سنگ بو ده ای.
کدام انقلابی
پایان نامه اش را
دو ترم با تو پاس نکرده ا ست ؟
تو
تنها کسی هستی
که پیش و پس از انقلاب نداری .
انقلاب به تو مدیون است .
تو به انقلاب
نمی دانم .
ایران
سرودیست که تو آن را از حفظ داری .
و نقشه اش را
با دقت تمام می کشیدی .
در تابلوی ذهن ما
آنقدر دقیق که نکند چیزی در خاک دشمن جا بماند .
تو
انشای شهید را چندین بار
شنیده ای
خوانده ای
و نمره داده ای .
من
شهادت می دهم ،
تو در پیامبریت ، معجزه کرده ای .
هر چند
خیلی ها
به پیامبران عصر خود ایمان نیاوردند !
استطا عت چو نکه آوردی اطا عت کن مرا .
از سر شوق و محبت ، پس عبادت کن مرا .
این سفر باز آی تا بت خانه ای را بشکنی .
همچو ابراهیم ، بر خوابی کفایت کن مرا .
گفتم که بخوابم ، بغلم خواب نر فت .
گفتم ننو یسم ، قلمم خواب نر فت .
گفتم بشمارم ، که ز تکرار عدد .
خوابم کند اما ، دهنم خواب نر فت .
سُلام
جمعه ، بیست ویکم فروردین
هوا صاف ، شیلانُک داران سفید ورف .
هلو داران لک لک سفید و سیاه .
سیف داران دی ولگانش وقل کُرد .
تو میگوی ، چه دلیلی وجود داره . آدُم وگرده تهران .
اونه دیه زندگی باید جُواب بدیه .
صب ، تهران ، خو دَ پایسام که بَشُم کاری سر . هوا باران میو مه شیش
دَس . دَسانَ هُوا کُردُم به نیت شُکر . خیابانان بَشورد . هوا دی گُل نُم
و ملس . اندی که دلت میخای ماشین دَ درای و یک اُشکم پیاده راه بشی
. یکی دو ساعتی کم و زیاد بوارس و ما دی بی خبر از اینکه طالقان چه
خبره ، بعد از ظهر که وَگردییم خانه . یکی میگو اچین گردیه ، اون یکی،
یَک چیز دیگه میگو . تا اینکه عکسان و فیلمانی ، سر و کله در او می .
باور کردنی نَبَه . دیروز اون جور و ایمروز این جور . اما واقعیت داشت .
شهرو ، یَکبار دیگه گل خیرشه طالقانی سر بمالسیبه . اون دی خیلی بد
جور . لاه بیو میبَ هر چی رَ راهشی سر دبیه ، بتا شیبه و ببردیبیه . تا
اونجه که نسا یو ، وشته ی پلَ خراب و آسیب بَرسانسییه . چندی دی
جاده رَ ببردیه .
این عکس دی مینین ، گورانی پُلی بُنه . الحمدُ الله پُل سالم بمانسیه .
اما یَک گته اخطاره که اگر او رَ نر سیم . شاید خدای نَکرده ایندفه نوبت
گورانی پُل با شه .
دمشان گرم اونانی که این پُلَ دُرس کردین و چقدر خوب دی دُرس
کُردن. اما ما این چند سال . یعنی حدود ویشتر از چُل سال اویبَ چه
کُردییم . خب معلو مه هیچ چی . این پُل اولش دی آبرو ی ده بَ . الان
دی آبرو داری کُردیه . نَکُنه ما رَ خو بَبَرَ ، پُلَ دی اَوَ .
همین کمتران از اون گتتران که با قین. یاد شانَ . اون چو پُل هر سال
همین اول بُهار چه مصیبت و بد بختی داشت و مَردُم با چه گر فتاری
اونَ سر پا می داشتُن .
گورانی پُلی سَر ، از اون قدیم . خیلیانیبَ خاطره یَ . هر کی که ادعاش
می بو . بایستی مثل او نایی که همون قدیمان دبین و حرف کم میزین
اما هر کجه دبین و هر کاره بین خوب عمل می کُردُن . گورانی خجیر آدمان
اسمشان با همین پُل و لوله کشی و ، منبع او و جاده یو دیه چی بُگوم
قبرسان و هر جا که آبادی دبا شه همراه هسه .
نیَلیم ، این یادگاریان با توَ مُنه گری ، از بین بَشوه . هیش کی نمی تانه
بَگوه سیل دیه نمی یایه . اما میشا از الان فکر کُرد که هر سیلی دی
اگه بیایه.
به امید خدا مای پُل مردانه وا میسه و مای دُل دی خُشحال .ان شاء الله
حسی قشنگ دارم و حسم نمی کنی .
با اینهمه ز عا شقیم کم نمی کنی .
این زخم کهنه وا شود اما چه فایده .
جهدی برای دکتر و مر حم نمی کنی .
این قصه با غزای تو روزی عزا شود .
آن روز هم تو نو حه و ماتم نمی کنی .
غمناک می شوم که تو می دانی و ولی .
اندیشه ای برای من و غم نمی کنی .
می بینیم در آتش حسرت چه می کشم .
از دور یک اشاره به شبنم نمی کنی .
حسی قشنگ دارم و حسم نمی کنی .
با اینهمه ز عا شقیم کم نمی کنی .
این زخم کهنه وا شود اما چه فایده .
جهدی برای دکتر و مر حم نمی کنی .
این قصه با غزای تو روزی عزا شود .
آن روز هم تو نو حه و ماتم نمی کنی .
غمناک می شوم که تو می دانی و ولی .
اندیشه ای برای من و غم نمی کنی .
می بینیم در آتش حسرت چه می کشم .
از دور یک اشاره به شبنم نمی کنی .