گورانیم
نوشته های ادبی و شاعرانه ،کلیه نو شته ها مر بوط به نگارنده است و از هیچ منبعی بر داشته نشده است و حقوق معنوی آن برای نگارنده محفو ظ می باشد .استفاده از متون با ذکر منبع و نام نو یسنده بلا مانع می باشد .گورانیم
نوشته های ادبی و شاعرانه ،کلیه نو شته ها مر بوط به نگارنده است و از هیچ منبعی بر داشته نشده است و حقوق معنوی آن برای نگارنده محفو ظ می باشد .استفاده از متون با ذکر منبع و نام نو یسنده بلا مانع می باشد .درباره من
مجمو عه اشعار به انضمام ، شعر و نو شته هایی به گو یش طالقانی
من نه اهل تعارفم و نه عارفم.
ساده ام ، ساده و متعارفم .
اندکی ذوق و خُردکی ، احساس.
تابع ، علم و عقل و معارفم .
ادامه...
سرزمین من
سرزمین من
خالق مُلک و زمین یزدان است
سرزمین پدری ایران است
بی گمان شرزه شیران اینجاست
تا خدا هست یقین پا بر جاست
قدمتش تا سده های دور است
قبله گاهی که به غایت نور است
آریائی که نژا دیست ، نجیب
خانه بگزید در این ملک غریب
همه اسلاف و قبایل یک سو
نا م ایران بنهادند بدو
پاسدار همه خوبیها یند
پاس دارند وطن هر جایند
نیک نامی به سخن میرانند
دیو و دد دشمن خود می دانند
چون سیاهی بدرانند به نور
خویشتن پاک بر آیند ز گور
رستم عشق به پیکار بر ند
دیو خود خواهی خود را بدرند
گر چه اهریمن بد کار کُشند
با اهورای جهاندار خوشند.
زین طریقت به حقیقت نزدیک
صیقلی داده چو مسگر بر دیگ.
اصل ما پاک و عَرَض پاک ترین
ذات این ملک زافلاک برین
هر چه دارند ز تاریخ و هنر
سر مد عقل و گران سنگ چو زر
حد و مرزش چو بدانی چون است
می خوری غصه چرا اکنون است .
خزر آسا و خراسان پهلو
ساحلش در دو جهت همچو هلو
از عراق عرب و ملک عجم
کرد و لر خاکسپارند دژ م
سرور و تا ج جهان تبریز است
آذر ی سر سبد و گل ریز است
تبر ستان ، تبر خشم ، فلک
پاسدار خزر و مُلک و مَلک
مَلک آیین تر از کورش نیست
افتخار عجم و ایرا نیست
ما نداریم غمی از همه ، هیچ
هست دادار جهان در خم و پیچ
ما به ملیت خود مفتخر یم
چند قو میم ولی یک نفریم
مرز و ملیت ما وحدت ماست
پارسی گفتن ما عزت ماست
ندهیمش به خسان با ج دگر
پاس داریم به صد خون جگر
همه همت ما وحدت ماست
قو م ایرانی ما قدرت ماست
پس بکو شیم به تاریخ کهن
باز گردیم به آیین وطن
باستانی تر از این نیست سخن
جاودان باد بر و بوم وطن
م-آهنگری25/5/91
آب
بچه ، ساکت ، بنشین ، حرف نزن ، آسوده.
آب ، گفتیم ، دو بخش است . زلال ، آلوده.
آب آلوده ، هما نست ، که از شیر خوریم.
دیگری ، پیر و زمین گیر شده ، فر سوده.
آب خو بست که از چشمه سهراب خوریم.
نه از آن آب ، که نیمی گچ و نیمی دوده.
رود ، خشکیده و درویش ندارد ، نانی.
سعی پاکیزگی آب ، شده ، بیهوده.
عافیت داند ، اگر ، آب زلالی ، بیند.
آنکه ، لب تشنه ، کویر سخنم را دیده.
آب یعنی ، طرب آلود کنی ، احساسی.
تشنه کامی، نشنیدم که به دل ، خندیده.
آب یک حق طبیعی است ، سیاسی نکنید.
چون هوایی که گل از گلشن مردم ، چیده.
آب و بابا ، بگذارید که ، سر مشق شوند.
مثل قابی که ، به دیوار دلی چسبیده.
نگذارید که باران خدا ، قهر کند.
تا یکی صاف و زلال است ، خدا باریده.
چشم هامان که سرازیر شود اشک، بدان.
چشمه های دلمان ، خواب خدا را ، دیده.
روزگار ما
دنیا خراب و مصلحت و وعده هم خراب.
از حد گذشته، قاعده ها گشته بی حساب.
یک مشت لول و مست و خرابند و منجمد.
بعـــضی رفیق و اهـــــل حسابند و مقتصد.
هر کس به کار و قاعده خویش قاضی است.
قانون فقط چـــو مهره شــطرنج بازی است.
حاکم خراب قدرت و محکوم لذ ت است.
رعیت غلام و برده ارباب و دولت است.
دیروز شعر سرودیم و قــصه شد.
احساس التهابی مردم گسسته شد.
مشتی درون کوزه فریاد خُــــم شدند.
گشتند چون شراب طهورا وگم شدند.
از آسمان شبیه صاعقه بر ظلم ریختند.
آتش زبانه داشت غریبـــــانه سو ختند.
بعضی به جای اشرف مخلوق آدمند.
گاهی مسیح و منجی اخلاق عالــمند.
از حد شان نتــــوان گــــــــفت کیستند؟
راضی به حد مفتی و قاضی که نیستند.
اینجا تمام مردم ما صفر مطلق اند.
با هر توان اگر که بخوانی مفردند.
چوپان اگر دلش بسوزد و آبی دهد جدا.
اما سزای گــــله چوپان ، به سگ روا.
میراث مملکت به گمــان ارث مادریست.
سهمی اگر برای ما بگذارند ، نوکریست.
روزی که باغبان چمن آرای باغ شد.
آتش بیار معرکه مو ش و کــلاغ شد.
گفتم که عشق حرف عبث بود بعد از این.
خشکـــــیده شاخه احساس ایـــن زمـــین.
دیگر درخت عا طفه ها سر بریده است.
تنـــــها غزال مزرعه ما رمــــیده است.
از بین ما دو تا که به جا مانده در قفس.
حالا یکی اسیر بـــــــلا ، دیگری عسس.
یادش بخــــیر که دیــوار موش داشت.
وقتی فقط الاغ طبیعت دو گوش داشت.
حالا تمـــــام مزد بگیران فروشــــــــــــیند.
یک دست دهان لوده و یک دست گوشیند.
نان و نمک به قیمت آزاد می خرند.
گاهی برای لقمه نان چشم می درند.
گفتم بدانی و گــــــــفتی که عالمی .
دانی اگرکه دم نکشی عین ظالمی.
گفتی تمام زندگی از رنگ تیره نیست.
رنگین کمان زندگی آخر برای چیست؟
گفتی که زندگی نه همین رنج و غصه است.
تنها کویــــــر لا یق عـــــــناب و پسته است.
از زندگی فقط سخن از تلخیش مگوی.
زیباست کــــز میانه سختی کمال جوی.
گل هست ، لاله هست ، درخت چنار هست.
گـــــاهی صدای بلــــبل و گه قار قار هست.
زیباست گر چه زوزه گرگی ملا زم است.
خاری به پای زایـــــــر معبود لازم است.
صبری ، اگر که کفر بگیرد جهان را.
شوری ، اگر بــــیاید و گیرد عنان را.
آن روز دزد قافله معــلوم می شود.
یعنی شریک قا یله معدوم می شود.
دنیا برای ماست که حق وعده داده است.
ما مست و وعده سبــــــــــحان ، باده است.
دعای پدر
گر چه از خالق هستی ، خدا ، ممنونم.
از وجـود پـــــدرم هم ، زخدا ، ممنونم.
آنکه شایسته هر تو صیه و توصیف است.
واضح است از پس این لطف چرا ممنونم.
گویمت ای همه خوبی و همه زیبایی.
تو ســــزاوار تری ، بعد خدا ، ممنونم.
گر چه طی شد به آسانی و سختی ، ایام.
از صـــبوری تو ، در عـین رضـــــا ، ممنونم.
این سرانجـــــام نه زیبا ، هـــمه را می آزرد.
هر که جویای تو میشد ، همه جا ، ممنونم.
هر که می آمد و از حال تو پرسید. شنید.
پاسخ کوتـــــــه و زیبای شما ، ممنونم!
من ندارم به تو ، شایسته کلامی ، دیگر.
به جز این موجز کوتـاه و به جا ، ممنونم.
اینکه گویم همه در وصف تو می فرمایند.
که تو خوبی و من از حسن قـضا ممنونم.
سایه ات بر سـر ما باد اگر رنجــورری.
عافیت خواهم و از لطف خدا ممنونم.
گر نکـــردیم در آن حــــــد رضایت ، خدمت.
عفو فرما ، که از این ، عفو و دعا ، ممنونم.
گر چه مادر همه جا مایه غفران و دعاست.
از دعـــــــــــای پــــــــــــدر و از رفقا ممنونم.
خانه
" خانه "
خانه ای هست پر از غصه و درد
چهار فصلش زمستانی و سرد
هر طرف پای کشد دیوار است
ریه هایش کمکی بیمار است
توی این خانه ی زندان و نمور
هست ، دلتنگ اجاقی و تنور
به دعا گفت . و لیکن ،گله بود
کاش دیوار همش پنجره بود
روز ،خورشید بغل ، وا می کرد
شام ، مهتاب . تمنا می کرد
پشت آن شیشهء شفاف و قشنگ
باغ گل ، شاپرکی ، رنگارنگ
آسما نی که ، همش ، آبی بود
لکه ای ابر و دو مرغابی بود
یاس بر شانه ی بیدی در خواب
شن نمایان شده ، اندر کف آب
حوض سبزی که پر از ، اردک بود
مثل استخر ، پر از کودک بود
گاو ابلق ، چهار پستان ، پر شیر
بوی نان سفره ی سر شیر وپنیر
بیدکی تازه به پای افتاده
گیسو افشان شده ،لب بگشاده
کلبه ای دود کنان ، داغ شده
مرد قلیان به دهن چاق شد ه
در و دیوار پر از سیر و کدو
فرش ایوان کلم و زرد آلو
زین اسبی پی دیوار زده
اسب سر کش ولی افسار زده
زن زیبای به تن کرده ، قبای
آید از کلبه برون ، با دو سه چای
میرود تا که به جالیز رسد
جام عشقی که به لبریز رسد
مرد پشمینه کله ،خسته شده
دل به دیدار زنش ، بسته شده
سفره ی عشق ، زمین بنهاده
لقمه چین ادب ، اما ساده
خنده می کرد درخت پر سیب
هدیه می داد به ، اغیار و حبیب
پشت این شیشه تما شایی بود
هر چه دیدم ، همه ، زیبایی بود
کاش می شد در این خانه شکست
یا که از شیشه ی این پنجره رست
داخل باغ ، تـما شــــایــــــی شد
جزئی از لحظه ی ، زیبایی شد .