گورانیم
نوشته های ادبی و شاعرانه ،کلیه نو شته ها مر بوط به نگارنده است و از هیچ منبعی بر داشته نشده است و حقوق معنوی آن برای نگارنده محفو ظ می باشد .استفاده از متون با ذکر منبع و نام نو یسنده بلا مانع می باشد .گورانیم
نوشته های ادبی و شاعرانه ،کلیه نو شته ها مر بوط به نگارنده است و از هیچ منبعی بر داشته نشده است و حقوق معنوی آن برای نگارنده محفو ظ می باشد .استفاده از متون با ذکر منبع و نام نو یسنده بلا مانع می باشد .درباره من
مجمو عه اشعار به انضمام ، شعر و نو شته هایی به گو یش طالقانی
من نه اهل تعارفم و نه عارفم.
ساده ام ، ساده و متعارفم .
اندکی ذوق و خُردکی ، احساس.
تابع ، علم و عقل و معارفم .
ادامه...
هیا هو با خود
هیاهو با خود
با خودم گاهی هیاهو می کنم
مخفیانه خویش را رو می کنم
با خودم حرفای تازه می زنم
دست بر حذف و اضافه می زنم
چیستم را واژه سازی می کنم
با خودم شطرنج بازی می کنم
تکه تکه می کنم اجزای خود
بعد می چینم کنار و جای خود
تا ببینم چند با خود همدمم
تا چه اندازه شبیه آدمم
در ترازویی به وزنش می کشم
هر کژی باشد به نظمش می کشم
می شمارم حرف های راست را
هم دروغ و هم بد و ناراست را
با خودم در خویش خلوت می کنم
انتقاد از خویش راحت می کنم
می شوم خود با خودم در آینه
قاضی خود می شوم هر آینه
از عمل تا حرف یک خط می کشم
زیر کوه حرف یک شط می کشم
می نشینم پای سریالی بلند
کاندر او من می شوم محتاج پند
حلقه حلقه باز خوانی می کنم
با گذشته زندگانی می کنم
هر خطا را نقطه چینی می کنم
لحظه ها را باز بینی می کنم
می نو یسم از خودم پرونده ای
آنچنان خواهد خدا بر بنده ای
گاه مجری گاه قاضی می شوم
هر چه حکمش بود راضی می شوم
آدمی را آزمایش می دهم
درصدی را بهر پایش می دهم
تازه می فهمم کجای آدمم
با کسان یا ناکسانی همدمم
راستش از خود خجالت می کشم
بر خودم خط بطالت می کشم
باز می پرسم چرا اینگونه شد
یا چرا آن روز بر آنگونه شد
اینهمه حرف اضافی از چه بود
جمله های نفی و نافی از که بود
دزدکی اندر لباس رندکی
آتشی بر جان مردم فندکی
جابری پنهان به لفظ و ذاکری
دایه ای اندر لباس مادری
پشت سر وارونه ی ویرانه ای
پیش رو آبادی دیوانه ای
نا نجیب چکمه پوش قاهری
دست بر دستمال وجبن ظاهری
این منم در فعل اندر تجزیه
صد برابر بیش از اینها زاویه
پوستین میش بر اندام خویش
یک جهان در خویش ، اما ریش ریش
کاش می شد خویش افساری کشم
بر لگام خویش ایزاری کشم
این دهان از بوی بد بندم همی
خویش بر سندان در بندم دمی
تا بسوزم تا بسورد این دمل
تا برابر گردد از حرف و عمل
گر ندارم عشق و عرفانی نبود
زین دروغ و اون هیاهو ها چه بود
مرد آن باید که کوشد بر عمل
هر که از هر قوم آیین و نحل
واگذارد این من و دنیای من
بگذرد از خویش و از غوغای تن
گردن افرازد به پیش ناکسان
سینه بگشاید ، بر خار و خسان
عمر کوتاه است و دنیا در فریب
آدمی در رنج و اعجاب و غریب
زین جهنم هر که جوید راه را
سروری باید کند همراه را
ای چراغ افروز جان ، جانم ستان
این دروغ و شرک و ایمانم ستان
زین فنا و نیستی سیراب کن
مر مرا در کوزه ام پر آب کن
از شراب اولین آبی بریز
آب عشق و درد و بی تابی بریز
چشم دل وا کن که بیند تا تو را
آنچه مولا دیده در غار حرا
زین شباهت ها و ابلق ها بهل
فارغم کن زین هیاهو و دهل
پرده بگشای از حقیقت پی ز پی
اشترم را زین بیابان کن تو هی
بر رها نم زین جلای صنع و ساز
قامتم بشکن به اسرار نماز
باز گردانم از این شهر و دیار
خوش به حال جنگل و ایام غار
مجرور
پای لختی دارم و فرسنگ ها دورم ز تو.
تاکه این دیوارخودخواهیست ، معذورم ز تو.
فاعلاتن فاعلاتن ، شعر می گو یم رفیع
مثل ترکیب اضافه ، جار و مجرورم ز تو .
گل خانه
گُلِ خانه
***
در خانه گلیست
کو گلستان منست.
هر وقت که خواهمش
به دستان منست
خواهم که به عمر
در برش بنشینم
آن گل نه فقط
که خود نیستان منست
تا دیدار
تا دیدار
***
دست خالی
ذهن عالی
عشق اما بیشمار.
چشم شهلا
حال شیدا
جان اما بیقرار.
شوق بودن
دل بریدن
شهر اما شهریار.
یاد کوچه
کنج باغچه
لحظه های انتظار.
حس دیدن
دل بریدن
گریه های زار زار
شعر خواندن
اشک رُفتن
خنده های اشکبار.
یاد باد
آن سادگیها
یاد باد آن روزگار.
دست افشان
پای کوبان
رو به امید و فرار.
یک طرف
رو به بنفشه
یک طرف تا سبزه زار.
خوش به حال
دوستی ها
همزبانی با بهار.
ناز کردن
دل خریدن
عشوه ی بی حد یار.
ساز مستی
رقص پاها
همنوازیهای تار.
همسراییهای
بلبل
در مقام شاخسار .
دست گرم
زندگی را
لمس کردن ، وقت کار .
گاه گاهی
رنج بردن
خار چیدن ، نیش مار.
قله های
سرفرازی
دور های افتخار.
روز ها را
طی نمودن
کهنه کردن ، پیر و پار.
در عبور از
تیرگیها
شب نشینی های تار.
زاغ حسرت را
پراندن
غارت پاییز و سار.
زندگی
در برف پیری
با کلاغ و قار قار.
یک بخاری
آتش عشق
همنشینی با نگار.
قصه گفتن
خواب رفتن
زیر کرسی قرار.
فهم بودن
یا نبودن
در حریم اختیار.
شوق دیدار
و تماشا
رو به سوی کردگار.
زندگی
باقیست
اما کس نماند ماندگار.
خوش به حال
هر که از او
عشق ماند یادگار .
