کو تاهیهای من

آمدی اما  پسا  تحریم  گاه عشق نیست

پای  تحریمت  هنوزم  ، شهریاری می کنم

***

خوش به  حال  آنکه  بالا  رفت  و  رفت

تا  خدای  خویش  تنها  رفت  و  رفت

خوش  به  حال  آنکه  بر  حق  شد  حمید

ماه  جانش  تا  ثریا  رفت  و   رفت

***

من از  آن  روز  که  خورشید  گرفت  از   رخ  ماه

نگرانت   شده  ام  ماه  حسودی  نکند .

***

نه عارفم   نه  سالکم  ،  نه  اهل  ذمه  و  یهود

به  دین  هر  کسی  شوم  ،   دروغگو   نمی  شوم

***

هر کسی ماه شود  وقت  غروب  خورشید

باید  از   خون  خودش  بدرقه  ی  راه  کند

ور  نه   هنگامه  ی  شب  ، پاسخ  خورشیدش  نیست

که  ز  خود  نور  بیفشاند  و  چون  ماه  کند

***

هر  روز  قدم  می  زنم  از  کو  چه  ی  خورشید

تا  ماه   تو  از  کو  چه  ی  مهتاب   بر  آید

***

از  گل  بپرس  از  من  ،    وقتی   نمی   شناسی

تا  کوچه  های   گلبرگ   آوازه   ام  بلند  است

***

من با  تو  دو  تارم   که   نو  تش   را   تو  نو   شتی

حالا   تو   بزن   ساز   که   در   رقص   رقیبم

هجرت

                        هجرت

چند روزی  رفتم  از  شهر  غریب

تا  دهات  خشت  زیبا  و  عجیب

وه  ،  گذشته   وه  چه  حالی  داشتم

دور  از  درد   و  مداوای  طبیب

گو  سفندم  را  گرسنه  بردمش

سیر   بر  گشتم   ز  گندمزار  و  سیب

حالیا   ،  جای  شما  خالی   ، عزیز 

اهل  عرفان  و  هنر  ، شیخ  و  ادیب

گر  چه  تنهایی  ز تنها ، عیب  نیست

کاش  بودندی  ،  عزیزان  و  حبیب

دهاتی

                        دهاتی

از کوه می آیم  ،  دلم  آتشفشان است

یعنی دهاتی بودنم ،د ر من عیان است 

من  آسمان   آبیم   از  دور  پیداست

خورشید  بر  پیشانیم   مهر  و نشان  است

***

چارقی پو شم  به پا ، چو قا  به تن

کار  چو پانی  کنم  با  هر  سخن

کیک تولد

                کیک  تولد

مثل  شمعی  به  بر  کیک  دلت  آب  شدم

مزه  ی  فوت  تو  از  سو  ختن  آزادم  کرد

***

عمر   ما   را  شمعِ   یک   روز   تولد   آب  کرد

کاش مثل شمع ، عمردیگری می شد  خرید

***

مثل  یک  کیک   تولد   آمدم   شادت  کنم

تیغ   بر   جانم  زدی   با  خنده  های  دیگران

***

یک   تولد   مانده   تا   پنجاه  و  من

هیچ  از   عمرم   نفهمیدم   چه  شد

روز  هایم  سال  و  سالش  عمر  شد

حیف  هر  روزش  ندانستم ، چه شد



• موزیک بی کلام

شهریار

   <<    پیرم  و  گاهی  دلم  ، یاد جوانی  می  کند

بلبل  شو  قم  هوای  نغمه  خوانی  می  کند  >> شهریار

آتش  گرم  اجاقم  رو  به  پایانست  و ،   او

زیر  خاکستر  هنوز  ،  آتش  پرانی  می  کند

گر چه باقی  نیست   آن  حال  و  هوای   عاشقی

عشقبازی  را  هنوزم   ،  در  نهانی  می  کند

فصل خواب  آرزو  ها ، روزگار سرد کوچ

با  من  عزلت  نشین  ،  نا  مهربانی  می  کند

فجرخورشیدم  به  صبح  آرزو  هایم  ،  هنوز

سهم  من  از  زندگانی  را  ، شبانی  می کند

می نو یسم  خاطراتم را  ، کتاب  اندر  کتاب

دست  گرمی  در  خیالم  ، با یگانی  می  کند

ماه  من  در  آسمان  مغربش  گم  می  شود

گاه  پایانی  به  من  ، چشمک  پرانی  می  کند

بردرختم  برگ  زردی مانده  از  پاییز  دوست

هر  چه  نازش  می  کنم  ،  بازم  خزانی  می  کند

گر  چه  رنجورم  ،  ولی  چیزی  درونم  سالهاست

مثل  همزادی  جوان   ،  با  من  تبانی  می  کند