قیامت

این تنها  منم  که نشسته  نماز   می  خوانم

در پس

قد  قامت  تو .

تو  بنشین

تا

قیامت  کنم

بعد  از  سلامی.

میاید

                      میاید

میاید  که  آرد   به   همره   بهار

بچیند  ز   جان   بشر   رنج  خار

نقابی   که   بر   چهره   دارد  نفاق

شود  پیش   خورشید  وی   آشکار

تماشا

                 تماشا

صیقل جان کنم  ، آنگه طلب یار کنم .

روزه ام را پس هر دیدنت افطار  کنم .

نیمه شب وقت نماز سحری پشت سرت .

هر چه گفتی همه را یکسره تکرار کنم .

رخت بالین ، بیندازم و آغوش طلب .

تو به انکار ، نخوابی و من اصرار کنم .

به خدا فصل زمستان تو فروردین است .

تو بگو هر چه که خواهی و من اقرار کنم .

سالها منتظرم خواب تو تعبیر شود .

خفتگان را خبری داده و بیدار کنم .

می خرم ناز تو را ، هر چه که گویی بکنم .

تو بگو هر چه که باشد ، خودم آن کار کنم .

شاید ایمان مرا خواهی و خاقان مرا .

تو خدایی کن و من غیر تو انکار کنم .

عزم رفتن بر دیدار تو کردن عبث است .

تا  تقاضای  تو  چون  زائر  و  زوار  کنم .

خاطر دوست به نزد من حلاج ، مگو ست .

آنقدر هست ،  که خود را به سر دارکنم .

تا  وضو  سازم  و تکبیر  قیامت  بر سد .

چون شهیدان طلب وعده ی دیدار کنم .

و صف عیش

و صف  عیش

***

ما  را  به  همین   نگاه   هر  روز   تو  ،  بس .

آن  غنچه  لبان   عافیت   سوز  تو   ،   بس

دیدار   اگر  چه   بی   صدا   می  افتد

فریاد  من  و   نگاه   جان   سوز   تو ،  بس

پنهان   شدنت   حکایتی   دیرین   است

با    اینهمه    پیدایی   امروز   تو   ،   بس

این  خون   جگری   راز   زمستانی  توست

آن  زخم  که  شد  ز سردی  و سوزتو ،   بس

عاشق   که  شوی  قناعتی   باید   کرد

آن  عکس  به  جای  بوس لب دوز تو ،  بس

ما  منتظریم   تا   گل  یخ   برسد

اندیشه  ی  هر  بهار   و  نوروز   تو ، بس

آن  وصف  که   در  عیش  و  طرب می   گذرد

حالیست  که  بر  عاشق  پا  سوز   تو ،  بس

گر  قرص   نگاه  صبح  هر  روزه  ی   تو

مر  حم   بنهد  به   زخم  دیروز  تو  ،  بس

شاید  به  تبی   دل  تو   بی  تاب   شود

مارا  به  دمی  و  دست  دلسوز تو  ،  بس

پیچ و تاب تو

                                           پیچ  و  تاب  تو

زندگی  یعنی  ،  تماشای  شب  و  مهتاب  و  تو

در  خیالت  خفتن  و  در  خواب  دیدن  ،  خوابِ تو

در نماز  صبح  دستی  بر  دعا  تا  آسمان

از  تو  گفتن  ،  خواستن  بر  مسلک  و  آداب  تو

زندگی  فهم  درست  بودن  و  پیمودن   است

گر  که   باشد  لحظه ای  دیدن  به  روی  ماه   تو 

جرعه  جرعه  می  فشانم  ،  کز  سبوی  میفروش

تا  به  دست  آرم   نَمی  ،   از  چشمه سار  و  آب  تو

دل  نگردد  پاک  اگر  ،  در  صحنه  های  زندگی

در  نیامیزد  به   درد   و  رنج  و  پیچ  و  تاب  تو

آه  من  دیدم  ،   بسی   مهتاب   را   در   آسمان

آن   کجا   و   آنچه    دیدم   ،   از   مه   نایاب   تو

زندگی    یعنی    اگر    هستم   ،  دلم    تا    می  زند

از  تو  پرسم   ،  از   تو  جویم  ،  هم   شوم  بی  تاب   تو

زندگی   یعنی   چه  حالی   دارد   این   سرگشتگی

تا   بیفتم     در    پناه    رمل    و     اسطر  لاب     تو