گورانیم
نوشته های ادبی و شاعرانه ،کلیه نو شته ها مر بوط به نگارنده است و از هیچ منبعی بر داشته نشده است و حقوق معنوی آن برای نگارنده محفو ظ می باشد .استفاده از متون با ذکر منبع و نام نو یسنده بلا مانع می باشد .گورانیم
نوشته های ادبی و شاعرانه ،کلیه نو شته ها مر بوط به نگارنده است و از هیچ منبعی بر داشته نشده است و حقوق معنوی آن برای نگارنده محفو ظ می باشد .استفاده از متون با ذکر منبع و نام نو یسنده بلا مانع می باشد .درباره من
مجمو عه اشعار به انضمام ، شعر و نو شته هایی به گو یش طالقانی
من نه اهل تعارفم و نه عارفم.
ساده ام ، ساده و متعارفم .
اندکی ذوق و خُردکی ، احساس.
تابع ، علم و عقل و معارفم .
ادامه...
زن
زن
***
بین تو و بهار
چقدر شباهت است .
آفرینش
زیبایی
مهر بانی ، عشق ...
تو
خود بهاری.
که کودکیم لالائیت را
و نو جوانیم احساساتت را
و جوانیم عشقت را
و میانسالیم شانه هایت را
و پیریم دست هایت را
می خوانند.
تو التماس کدام آغوشی
که خواب هم یادش می رود
با تو
چشمانش را ببندد.
تو را
با کدام سلام می نویسند.
که هر صبح که می آیی
در جوابت
دهان های معطر را به کرنش وا می داری
تو با خورشید زمینیت
چه کرده ای ؟
که
فرزندان آدم
نسل به نسل
از گرمای وجودت
جان می گیرند .
و تکثیر و حیات می یابند .
حُسن یوسفت را
که
روی تاقچه ی زندگی دیدم.
تردید نکردم
که تو از سرزمین دیگری .
شاید همانی
که
پای درخت آدم
عسل می ریختی
تا شیرین شود
میوه اش
برای چیدن زمین .
نمیدانم چه خطابت کنم
بانو
دوشیزه
زن
مادر ...
دمپایی کفش راحت توست
تا
زودتر به کودکت برسی
که در تنور زندگی نیفتد
و در زمستان نا توانی نمیرد.
نامردیست
تو را مرد بنامند
که
فراتر از کمیتی.
باران !
روزی که از چهارراه زندگی
شاخه گلی خریدم
برای تو.
به دیدار بهشتت که آمدم
آسیمه سر در آغوشم.
گلستانی بودی .
و شرمنده
من.
و شاخه ی گلی که نمی دانستم
در کجای
کوته فکریم
پنهانش کنم.
آن روز
که در فصلی با دستت
غرس می شدم
به دست خود.
برایم
با غبانی گرفتی از جنس خودت
تا بی تو دق نکند تنهاییم.
سلام
ای جان
ای ناز نین .
هستی ...
برای همیشه .
ای همه آبی در آسمان.
به هر نامی
زن
مادر
مقدسی.
گیرم که روزگارم
به نا خوشی و خوشی
چه فرقی می کند.
تو
نه کم می شوی
نه زیاد.
نه بزرگ
ونه کو چک .
مادر می مانی ، زن !
مثل قاب عکسی
برای
همیشه ی آه من.
مثل عیدی
زندگیم.
روزت مبارک .
بهار من .
بوی غریبی
مدتی هست که با بی خبری در گیرم
در نبودت ، همه حتی ز خودم هم سیرم
مهربانا ، چه قدر غربت و دوری سخت است
که من از بوی غریبی ، به خدا می میرم
دنیا
شاید که تو دنیایی
با اینهمه رنگ و بو
یا آنکه چو دریایی
زین موج و لب و ابرو
زین بنده چه میخواهی
از بند رها گردم
صد شیخ اسیر افتد
در پیچ و خم گیسو
فصل دلتنگی
جای یک سینه ی محرم خالیست
تا بریزم همه دلتنگی دیروزم را
جای یک فصل ، کسی گویا نیست
تا سرازیر کنم ، قصه ی پاییزم را
نمی آید
نمی آید
بهار من ز چه ماهت به در نمی آید
شبم رسیده به پایان ، سحر نمی آید
ز اشک های دم صبح لاله فهمیدم
از آنکه رفته از اینجا ، خبر نمی آید
یکی گذشت ، یکی با چراغ فانوسی
صدا ز کوبه ی دروازه در نمی آید
ز روزگار قلم های مزد بگیر دگر
صدای عشق و نوای هنر نمی آید
غزال سر به هوایم ، هوای دیگر کرد
ز قاصدک خبر آمد ، دگر نمی آید