تما شا یش کن

تما شا کن

چه قَدَر  صبح قشنگ است  ،  تماشا یش کن

چک چک آب به سنگ است  ،  تماشایش کن 

روبرو دختر گل ها به تنش پیر هن است

و قت دیدار چه تنگ است  ،  تما شایش کن

هفتاد شهر

شهر

         شهر

یکنفر آمده از فصل زمستانی شهر

آنکه آزاد شد از خانه ی زندانی شهر

مردی از کو چه ی وحشت ، سخن آغاز کند

گوید از راز درونخانه ی  ،  پنهانی شهر

بوی باروت به جای نفس یاس بپاست

گل سیه پوش شد از غارت حیوانی شهر

یکی از قافله ی جهل به دروازه رسید

همه مردند از این بی سرو سامانی شهر

بفر یبند ،  به   نقاشی    انسان   ،  انسان

هر که افتد به سرا پرده ی حیرانی شهر

کافرستان بشر ، دعوی بین زعماست

اینچنین است در این فرصت پایانی شهر

دین فروشند و خدا را ، چو پسندت نشود

کافرت  نام   نهند  از  در   ایمانی   شهر

همه دانند که از شهر  ،  خبر بیرونست

قاصدک  هم  خبر  آورده  ز  ویرانی شهر

اجازه می خواهم

اجازه می خواهم

دمی برای ندیدن ، اجازه می خواهم

برای از تو بریدن  ، اجازه می خواهم

در این هوای پر از دود و آتش دیروز 

برای داد کشیدن ، اجازه می خواهم

ایل

                ایل

همدلی پسوندی از ایل شماست .

مهربانی نام فامیل شماست .

آرزو ها تان بلند و استوار

مرغ حق طیرا" ابا بیل  شماست .