گورانیم
نوشته های ادبی و شاعرانه ،کلیه نو شته ها مر بوط به نگارنده است و از هیچ منبعی بر داشته نشده است و حقوق معنوی آن برای نگارنده محفو ظ می باشد .استفاده از متون با ذکر منبع و نام نو یسنده بلا مانع می باشد .گورانیم
نوشته های ادبی و شاعرانه ،کلیه نو شته ها مر بوط به نگارنده است و از هیچ منبعی بر داشته نشده است و حقوق معنوی آن برای نگارنده محفو ظ می باشد .استفاده از متون با ذکر منبع و نام نو یسنده بلا مانع می باشد .درباره من
مجمو عه اشعار به انضمام ، شعر و نو شته هایی به گو یش طالقانی
من نه اهل تعارفم و نه عارفم.
ساده ام ، ساده و متعارفم .
اندکی ذوق و خُردکی ، احساس.
تابع ، علم و عقل و معارفم .
ادامه...
یکنفر
یکنفر
یکنفر هست که با بودن من می جنگد
قفس تنگ مرا اوست که در می بندد
یکنفر هست ، که از دور کمی پیدا نیست
او همانست که بر حال دلم می خندد
سال ها منتظرم تا برسم پیش دلم
به همین خاطر از آن روز دلم می شنگد
هر چه کردم بروم تا برسم کوچه ی دل
با خبر می شود و راه مرا می بندد
آدم
آدم
آن چشم که پا در پی آهوی ندارد
آبیست که ره بر گذر جوی ندارد
لیلا چه کند دام ، بجز موی پریشان
وقتی که در اندیشه اش ابروی ندارد
بر گرد، که آن سوی درختان همه ، سیبند
عاقل ، هو س رفتن آن سوی ندارد
یار دگری خواهم از این قوم ، خدایا
این دل هوس طره ی گیسوی ندارد
ترسم به دروغی که ز آدم همه سوزد
ابلیس ، دگر قدرت جادوی ندارد
آدم ز پریشانی خود ، گشته گنه کار
خواهد که بیاید به طلب ، روی ندارد
بهشت
بهشت
جنت آنجاست ، که دل روی به حوا ببرد
نه به سیبی که تو را رانده و رسوا ببرد
جنت آنجاست ، که از شوق جوان گردد عشق
یوسفت را به سر زلف زلیخا ببرد
بی خبری
بی خبری
گفتم ، این شنبه نشد ، بی خبری هم خبریست
کار عالم ، همه اش ، دربه دری ، دربدریست
کاش ، یکشنبه نمی رفت به دیدار مسیح
آنکه دردش به جهان ، بود و نبودِ پدریست
هفته هایم همه دنبال تو شد ، باز ، نشد
چقدر جمعه ی مفقوده ، پر از بی هنریست
سده ها در پس هر سال و منم ، سرگردان
حاصل عمر من اما ، همه اش ، بی ثمریست
به گمانم نه تو ، این گمشده در خویش ، منم
هر که در خود نِگَرد ، رو به خداوند ، دریست
غفلت از خویش ، نه تنها ، نرسد تا به خدا
بی خبر هر چه بکوشد ، ثمرش ، خون جگریست
شهر کجا می رود؟
شهر کجا می رود؟
کوچه به کوچه ببین ، شهر کجا می رود؟
گاه به سوی خطا ، گه به قفا می رود
خانه به خانه مگر ، عشق کجا رفته باز؟
هرکه به سوی خودش ، تاک و جدا می رود
رشته گسسته مگر ؟ نیست ز دلبستگی
دوست مگر دوست نیست ، یار رها می رود؟
لیلی اگر مرد شد ، عشق که بی درد شد
هر چه که نامش دل است ، رو به بلا می رود
کعبه ز مومن جداست ، ره نکند بر خطاست؟
ور نه چرا دشمنی ، رو به منا می رود؟
راه مگر راه نیست ، چاه مگر چاه نیست ؟
کج که نهی پای را ، ره به خطا می رود
سفره ی هر خانه گر ، نان حرامش فتاد
از دل اهل نظر ، شرم و حیا می رود
شرک چو بر تن کند ، جامه ی تو حید را
دست نماز و دعا ، رو به ریا می رود
زاویه دارد بشر ، مبداء و مقصود را
بیعت روز الست ، رو به فنا می رود
اینهمه سرگشتگی ، حاصل خود خواهیست
ارنه شما باز گوی ، شهر کجا می رود ؟