ادب

تقدیم  به  عزیزم آشیخ  جواد  نازنین

پَر کاهی  چه  کند  پای  درخت  کُهنی؟

صحبت  ذره  نیاید  به  زبان  و  دهنی

تو  خود  استاد  ادب  هستی  و  اخلاق  ، چنین

عیب  پوشی  کنی  آن  سان  که  کند  پیرهنی

بی تو

بی تو باران ، لاله را ، نایی نبود.

بی تو ، میدانم ، که دریایی نبود.

زندگی ، باران بودن های تو ست.

بی تو ، اما ، کاش ، دنیایی نبود.

کوچ

اگر میا یی و با هم ، زخانه ها برویم .

ز خانه های شما ، خانه های ما برویم .

تنیده رنگ زمان ، خانه های زیبا را .

برای ساده شدن پیش کدخدا برویم .

چقدر خانه قبلی اتاق زیبا داشت .

از این حصار بتو نی به حجره ها برویم .

شبیه پر زدن عندلیب و پروانه .

رها به جنگل اندیشه ای جدا برویم .

به قاف اگر نرسیم ، از قبیله می پرسیم .

به قله های شرف تا دهانه ها برویم .

چو طیر پر بزنیم از شکاف صخره ی دوست .

قدم قدم به دل آشیانه ها برویم .

صدای مرد می آید ، نبرد سنگین است .

برای خسته نبا شید ،  یک صدا برویم .

بیا دمشق دگر جای ماندن ما نیست .

به سمت شرق اگر شد ، به کر بلا برویم .

چقدر تند دویدیم ، تا نفس با قیست .

برای تو به ، کمی چار دست و پا برویم .

نخورده گندم اگر ، آدمی زتو با قیست .

از این بهشت شیا طین بی خدا برویم .

هنوز بوی اذان مدینه می اید .

بیا زکعبه ی بو جهل فر قه ها برویم .

رفته بودی

بعد مدتها

سراغت  آمدم  حالی   بپرسم

رفته  بودی

از  تو  و   ایام  احوالی  بپرسم 

رفته  بودی

بافتم  چون  دار  قالی 

روز های   زندگی  را

خواستم  راز  گل  قالی  بپرسم 

رفته  بودی

جدولی  از  زندگی  پر  کرده  ام  ، 

یک  حرف  مانده

از  حروف  واژه  ی  خالی  بپرسم

رفته  بودی

گوشه  ی  ذهنم  سوالی  مانده 

بی  پاسخ  هنوزم

از  جوانی و   کهنسالی   بپرسم  ،  

رفته  بودی

شعر  من   در  مصرع  آخر 

تو را کم داشت ، گفتم

لااقل

از  حضرتعالی   بپرسم 

رفته  بودی

عشق

عشق یعنی ، فر صت تنها شدن .

عشق یعنی ، گم شدن پیدا شدن .

عشق یعنی  ، بو سه ها لبخند ها .

عشق یعنی ، مثل غنچه وا شدن .