ایهام نگاه

شعر  یعنی  ،  تو  و  ایهام  نگاهت  ، گاهی

شعر  یعنی  ،  تو  که   از  حال  دلم  آگاهی 

شعر  یعنی  ،  بخروشی  به  بیابان ستم

سیل  وارینه  به  کاخ و  ستم  هر  شاهی

رسول مهربانی

رسول مهربانی

از تو دارد رنگ زیبا بوی خوش .

سیب آدم گر چه  شیرین  و  تُرُش .

مهر بانی از تو معنا می شود .

هر چه با نام تو زیبا می شود .

یاس از بوی تو مجنون  می شود .

جان لیلا بی تو دل خون می شود .

نیست باکی گر تو هست ما شوی .

شا فع روز الست ما شوی .

دست حق از آستینت بر دهد .

بیش از آنی را که پیغمبر دهد .

تو تمام آرزوی آدمی .

در میان انبیا هم خاتمی .

راه از تو بی سراب و بی شراب .

با تو معنا می دهد ، عقل و کتاب .

ساده ای چون آب جان تشنه را .

چون حریری نرم ، خون آغشته را .

آفتابم از تو گرما می دهد .

بوی عشق تو ست بابا می دهد .

هست عالم خوان رب العالمین .

او ولی آسمان و تو زمین .

خلقت کون و مکان یک موی تو .

عاشقی دارد خم ابروی تو .

امشب آقا درد ما را چاره کن .

این طناب بندگی را پاره کن .

بار دیگر مرده ام را زنده کن .

گر چه پر رویم مرا شرمنده کن .

جام آوردم ، شرابی تازه کن .

جامه عقل مرا اندازه کن .

یا رسول الله (ص)

جز تو هر کس قفسی دارد و در زندان است .

خانه ی عشق تو آرامگه رندانست .

پیش و پس هر چه ز آدم همه سر گر دانند .

هر چه در بیت تو گرد آمده از ایمانست .

گر چه آغاز تو یی ، جاده ی تو حید ، فقط .

با چراغ نهم از نسل حسین (ع) پایا نست .

همه هستند ، چراغ و همه هستند ، صراط .

کشتی و نور حسین (ع) بر همه کس درمانست .

کعبه یعنی که ، خدا هست ، بگردید ، بشر .

هر کسی غیر خدا یا فته سر گردان است .

ای رسولی که به اخلاق تو دین کامل شد .

خلق بی خُلق تو هر آینه ، بی ساما نست .

ای عشق

ای  عشق  ،  اسیر  این  و  آنم  نکنی

شرمنده  ی  طعن  دشمنانم  نکنی

ما  را  به  هوای  کوی  بالاست ، پری

نومید  ز  پرواز  گمانم  نکنی!

ای صبح

ای  صبح  مرا  به  نور  خود  مهمان  کن

آن  را  که  نکرده  شب ، تو  با  من  آن  کن

در  سفره  ی  مردمان  و  هم   سفره  ی  ما

قدری  ز  محبت  و  کمی  هم نان  کن