بابا و نان

مادرم نان می پخت

به دست

پدرم نان می خورد

به رنج

ما همه نان تحمل خوردیم .

پدران ما هم

در تنوری که بر افراخته از آتش جان

نان گندم می خوردند .

نان گندم

با پو ست .

من نمیدانم

نان گندم کم بود

یا که بابا نبود

که پسر های پدر

نانشان آجر شد .

نان شهری که بدنیا آمد .

بوی ما شین می داد .

نان ها ماشینی .

آدما ما شینی .

بیا

آخرین پیچ زمستان است و باران است ، بیا .

               شاخ توت کو چه عریان است و گریان است ، بیا .

                             چتر عشقی را که در پستو ست در دستت بگیر .

                                              عا شقی اینجا پر یشان است و نالان است ، بیا .

عمر

باز این پنجره بارانی شد .

شاهد ریزش تو فانی شد .

کو چه خاطره دلتنگ تو بود .

ذهن در گیر پر یشانی شد .

روز ها چون به شمارش افتاد .

حاصلش رنج و پشیمانی شد .

پای آهوی جوانی لنگید .

تیر غیب آمد و قر بانی شد .

عمر در سفره عاقل خو ش بود .

مثل یک لحظه مهما نی شد .

صحبت از حس قشنگ گل بود .

گفت آزادی و زندانی شد .

آرما نشهر تفا هم لرزید .

چون سرابی همه ویرانی شد .

کاش می شد که بهاری تر بود .

لحظه هایی که زمستانی شد .

تو

من منتظرم که خنده های تو شوم .

گر تو قفسی پرنده های تو شوم .

این عشق سزاوار خداوندی توست .

زیباست اگر ، چو بنده های تو شوم .

حال من

کمی به حال من ایدوست گریه امشب کن .

برای حرمت این عشق اندکی تب کن .

من و تو کودک دردیم ، گر چه یادت نیست .

شفیع خاطر من باش و ذکر یا رب کن .

مرا که عادت لالایی تو را دارم .

بمان کنار من امروز و روز را شب کن .

طلب اگر چه ندارم ، که از تو بستانم .

مرا حوالتی به دهان و دو گو شه لب کن .

در این کرشمه که از تب تنم به جوش آمد .

نوازشم ز بنا گوش و زیر غبغب کن .

برای بودن من ، بودنت  خدایی بود .

برای بنده، خدایی خو شست ، هر شب کن .

دمی که سکسکه افتاد و لحظه ها گم شد .

شراب کهنه  ی دو شینه را لبا لب کن .