ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
27 | 28 | 29 | 30 |
گفتم که آشنای منی ، یک دمی بشـــــین.
تا عــــــقده های دلم با تو وا کـــــــنم.
گفتی که لــحظه های تو، از پیش می خرند.
دیر آمدی، به حــــیله مگر، دست و پا کنم.
من ، شکـــــفه از تو ندارم ، که سفله ای.
چــــــاهی که آب ندارد ، شـــــــــــنا کنم!
بــــد عهد ، گر چه نـــــــدانی ، چه می کنی.
فردا که روز جــــــــفا شد ، چـــه ها کنم.
یک بند موی تو، به اما نـــــــــت گرفته ام.
شاید طنـــــــاب دار تو را خود بـــه پا کنم.
چشمت فریب داد و دها نـــــت دروغ گفت.
خواهم که شاخـــــــــسار تو از تن جدا کنم.
هر چند بی گــــــــــــدار به سیل جنون زدی.
تا غرق این هـــــــــوس نشوی کی رها کنم.
گفتند ، جشن و ســـــــــــروری ، بهم زدی.
این بـــــــزم عشق تو را ، من بــــــــلا کنم.
حرف از وفا زده ای ، رشــــــــته ای سخن.
جان و تنت ز حرف اضـــــــــــــافی جدا کنم.
رسوائیت ، به کوس و دهل ، رفتـــــه تا فلان.
من هم به ساز و طبل و نــــــــقاره صدا کنم.
آن خط و خــــــال ننگ که داری ، بهانه ات.
چون فرصتــــــــــش بر سد ، بر مــــــلا کنم.
خــــــوش باش و چند صبـــــــــاحی حلال تو.
این روز گـــــــــار خو شت را ، عــــــزا کنم.
کفر است گــــــــر که بــــــــگویم تو مرده ای.
باشد به روز حـــــــــشر ، حضور خــــدا کنم.
در زندکی بــــــجز در لـــــــطف خـــدا مکوب .
در بـــــــارگاه عشــــق حقیقی ، صـــــــــفا کنم.
افسار عشق سرکـــــــش دنیــــــــــا از آن تو .
دنیای حیــــــــــله را به غـــــــلا مش رها کنم